چه خوبه سرودن آن زمان که دلت خیلی گرفته

آن زمان که خیلی دلتنگی

وخیلی دلگیر وتنها

شعر چنان آرامشی به آدم میده که این آرامش را هرجایی نمیشه پیدا کرد

به نظر من شاعران عاشق ترین آدم های دنیا بودن

بخصوص اون شاعرانی که اشعارشون واقعا زیبا وماندگاره مثل حافظ

توی بیت بیت اشعارشون یک عشق آشکار احساس میشه

وسهراب چه زیبا عشق را دراشعارش فریاد زده

این مفاهیم زیبا وعرفانی رو در لابه لایی مصراع های شعرش گنجانده

وچه ساده نوشته وچقدر اشعارش به دل میشینه

**روشنی، من، گل ،آب**

ابری نیست

بادی نیست.

می نشینم لب حوض :

گردش ماهی ها ، روشنی ، من ، گل ، آب .

پاکی خوشه ی زیست

مادرم ریحان می چیند.

نان و ریحان وپنیر ،آسمانی بی ابر ،اطلسی هایی تر.

رستگاری نزدیک :لای گل های حیاط.

نور در کا سه ی مس، چه نوازش ها می ریزد !

نردبان از سر دیوار بلند، صبح را روی زمین می آرد .

پشت لبخندی پنهان هر چیز .

روزنی دارد دیوار زمان ؛ که از آن چهره ی من پیداست .

چیز هایی هست که نمی دانم .

می دانم ، سبزه ای را بکنم خواهم مرد.

می روم بالا تا اوج، من پر از بال و پرم .

راه می بینم در ظلمت ،من پر از فانوسم .

من پر از نورم و شن

و پر از دارو درخت

پرم از راه ،از پل ، از رود ، از موج .

پرم از سایه ی برگی در آب

چه درونم تنهاست .



تاريخ : شنبه ۱٩ تیر ۱۳۸٩ | ٦:۳٠ ‎ق.ظ | نویسنده : عاشق رهگذر | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.