عموجان آب...

 

 

 

سکینه (به سمت عباس می رود)

 

ای عم، به فدات جسم زارم                           من طاقت تشنگی ندارم

بنگر که حزین ودل کبابم                              بی تاب زبهر قطره آبم

رحمی به صغیری من زار                            غیر از تو نبد مرا پرستار

 

عباس(ع)

ای سکینه، بردی از جانم قرار وتاب را            غیر اشک این دم کجا دارم سراغ آب را

من ندارم آب جز اشک دو عین                        اندر این دشت ای گل باغ حسین

امام که بی طاقتی کودک را می بیند یک مشک خشکیده به عباس می دهد وخطاب به او:

ای میر علم دار من ونور دوچشمان                   ای قوت بازوی من وبهترم از جان

                               بردار یکی مشک وروان شو سوی میدان

عباس به اردوگاه دشمن می رود...

 

حضرت عباس وامام حسین(ع) به میدان جنگ می روند

وقرار می گذارند پشت بر پشت هم با دشمن بجنگند واجازه ندهند دشمن

بین آنها جدایی بیاندازد.

 

امام خطاب به برادر:

برادر، وقت آن شد هردو در خون غوطه ور گردیم

به فردوس برین زین دشت وهامون هم سفر گردیم

 

بدان یک ساعت دیگر من وتو از جفا وکین

شده لب تشنه بی سر از ستم های شرار امروز

 

عباس(ع):

 

نهم پا در رکاب اما زتنهاییم می گریند   

یتیمان ازیمین، کلثوم وزینب از یسار امروز

         

چه بودی فاطمه بودی در این صحرای شور انگیز            

که کردی پاک از روی حسین، گردوغبار امروز

 

حسین لب تشنه ومن تشنه لب، این بی عدد کافر

براین لشکر کنم، تنها ، خداوندا چه کار امروز

و...

 

 

ابن سعد خطاب به لشکر:

 

سپاه کینه ، دگر باره کینه ور تازید              میان این دو برادر جدایی اندازید

 

(نقشه شوم دشمن عملی می گردد ومیان دوبرادر جدایی می افتد.عباس در حالی که درفرات ، مشتی پراز آب

کرده تابنوشد ناگهان آب را می ریزد...)

 

به دریا پا نهاد وخشک لب بیرون شد از دریا

مروت بین جوانمردی نگر غیرت تماشا کن

 

عباس به جست وجوی برادر به خیمه برمی گردد وچون امام به خیمه گاه می آید، عباس به میدان رفته است

وزمانی که عباس با دست بریده به خیمه گاه می آید، اما به جست وجوی عباس به قلب سپاه رفته، بی آن که این دوبرادر هم دیگر را ببینند.گریه

 

اوج فاجعه زمانی است که دوبرادر درمیانه ی میدان هم دیگر را می بینند وعباس درحالی که غرقه به خون است دروسط میدتن بر زمین می افتاده.

 

عباس(ع):

 

هر نفس حمد خداوندی که نیکو اخترم                    شد به یاری حسین، دستم جدا از پیکرم

ایا نتیجه ی امیدواری احباب                                 بیا برادر درخون تپیده را دریاب

 

امام به بالین برادر می شتابد، سراو را به دامن می گیرد وخونابه از چهره اش پاک می کند ومی گرید

وطبال آهنگ عزا را به شدت می نوازد.گریه

 

با تلخیص وتصرف از کتاب  «تعزیه وتعزیه خوانی»

 

 

این  الطالب بدم المقتول بکربلا



تاريخ : سه‌شنبه ٢۳ آذر ۱۳۸٩ | ۳:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : عاشق رهگذر | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.